ฝากถึงเพื่อน ๆ ที่รับงานถ่ายรับปริญญาครับ มีเรื่องราวเล็ก ๆ มาเล่าสู่กัน.....พรุ่งนี้วันจริง
หลับตาแล้วนึกภาพ คน ๆ หนึ่ง ตื่นตี 2 แต่งหน้า กินน้อย อดนอน แดดร้อน ฝืนยิ้ม ต้องให้ดูสดใส เพื่อน ญาติ ตัวเอง สวยไหม หล่อไหม ท่าที่เราทำเชยไหม น่าอายไหม โทรศัพท์ดังตลอดวัน หาเพื่อนไม่เจอ หาญาติไม่เจอ เพื่อนงอแง ต้องวิ่งเพราะต้องเข้าหอตรงเวลา แต่ก็ห่วงว่าจะได้ถ่ายรูปน้อย กลัวรูปไม่สวย แฟนจะมาไหม วันนี้หากแฟนไม่เคยเจอครอบครัวก็จะได้เจอ
เอาใจบัณฑิตมาใส่ใจเรา หากเขาหงุดหงิด ขี้บ่น งอแง เข้าใจเขา
หากเราเคยรับปริญญามาก่อน เราจะรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน
นอกจากการเฝ้าสังเกตุ จังหวะ อารมณ์ เพื่อภาพที่ดี ก็ให้
สังเกตุอารณ์ของบัณฑิตเสมอ น้ำสักขวด ผ้าเย็นสักผืน ทิชชู่ซับเหงื่อยื่นอย่าให้ขาด
ถ้ามีโอกาส หาช่อดอกไม้เล็กๆ แบบไม่หนักสักช่อ
ทำกระเป๋าให้ว่างๆ หน่อยเผื่อช่วยเก็บของให้บัณฑิต
แล้วก็ไม่ลืมบอกให้บัณฑิตเอารองเท้าแตะไปด้วย...
พัดลมตัวเล็กๆ ใส่ถ่านสักตัวก็แจ่มครับ...
ถ้านัดเวลาไปสัก 7 โมงเช้าจะดีมากครับ
คนยังน้อยหามุมถ่ายได้เยอะ
ช่างภาพบางคนแต่งตัวมาไม่ให้เกียรติบัณฑิต หรือสถานที่เลย
เข้าใจว่าต้องการความคล่องตัวสูงและเหงื่อไหล แต่ก็เอาพองามน่ะครับ คิดดูว่าพ่อของบัณฑิตบางท่านใส่สูทมาด้วยซ้ำ เรื่องสูบุหรี่ก็ตามนั้น ในสถาบันการศึกษาห้ามสูบอยู่แล้ว หาที่หลบ ๆ เอาก็พอได้ครับ
อาจจะดูเยอะ มากมาย ทำได้นิดหน่อยก็เท่าที่พอจะทำได้ครับผม
ทั้งหมดไม่ใช่เพื่อเงินที่ได้มา
แต่เพื่อมิตรภาพ แม้จะพบกันสั้น ๆ แต่มันจะกลายเป็นรอยยิ้มประทับใจที่ยาวนาน เพราะรูปถ่ายที่เราถ่าย จะทำให้บัณฑิตชื่นชมไปตลอดชีวิตเขา ถือไปไหนมาไหนตลอดเวลา เพราะนอกจากเขาจะรู้สึกว่ารูปเขาสวยแล้ว เขายังจำได้เสมอว่าช่างภาพที่มาถ่ายยืนถือกล้องท่าอะไร พูดอะไรให้เขาหัวเราะในภาพนั้น เอากระดาษซับมันให้โดยที่แฟนก็ไม่เคยทำมาก่อน 555 ว่าไปน่าน อย่างไม่มีวันลืม...
ขออภัยที่รบกวนเวลาอันมีค่ามาอ่านครับ
13maysa.
ขอบคุณมากค่ะ เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่ควรลืมจริงๆ 
